امام حسين ( ع ) را نزد ابن زياد بردند . « 1 » وانگهى همهء روايتهايى كه نشانگر نقش مثبت و تأثيرگذارى او به نفع اهل بيت و دفع شر از آن بزرگواران مىباشد ، از خود او نقل شده است ؛ و اين خود انگيزه‌اى است كه دست كم از تصديق روايات او خوددارى كنيم و در آنها تأمل بورزيم . آتش زدن خيمه‌گاه ! سيد بن طاووس گويد : « سپس زنان را از خيمه‌گاه بيرون آوردند و آن را آتش زدند . زنان با سر و پاى برهنه و گريه‌كنان بيرون دويدند . . . » . « 2 » ابن‌نما گويد : دختران رسول خدا ( ص ) و نور ديدگان زهرا ( س ) ، با سربرهنه و با شيون و زارى براى پير و جوان نوحه‌سرايى مىكردند ؛ و چون خيمه‌گاه را آتش زدند ، وحشت‌زده بيرون آمدند . چنان كه شاعر گويد : يتيمان را مىبينى كه شيون و زارى مىكنند و به خاطر از دست دادن بهترين امام ، خاك را جست و جو مىكنند . بانوان پرده‌نشين سربرهنه مانده‌اند بر سر و روى يتيمان دست نوازش مىكشند ، زنان را مىبينى كه بيوه و فرزند مرده شده‌اند و بر پاكيزگان و شيران بيشه مىگريند . « 3 » ناگفته نماند كه همهء خيمه‌گاه به آتش كشيده شد . چنان كه امام رضا ( ع ) فرموده است : « خيمه‌هاى ما را به آتش كشيدند » . « 4 » ولى گويا خيمه‌اى كه امام زين العابدين ( ع ) و زنان در آن حضور داشتند ، آخرين خيمه‌اى بود كه به آتش كشيده شد . سرهاى شهيدان حمل سر فرزند رسول خدا ( ص ) و سرهاى پاك ديگر شهيدان ، يكى ديگر از جناياتى بود كه در سرزمين كربلا اتفاق افتاد : جنايتى كه از بدنهادى نظام اموى پرده برداشت .

--> ( 1 ) . ر . ك . الارشاد ، ج 2 ، ص 113 . ( 2 ) . اللهوف ، ص 180 و ر . ك . الفتوح ، ج 5 ، ص 138 . ( 3 ) . مثير الاحزان ، ص 77 . ( 4 ) . مناقب آل ابى طالب ، ج 2 ، ص 206 .